![[Żródła do historii Polski XIX-XX w.]](../../pict_/ibidem_z.gif)
Urodził się 11 marca 1886 r. w Brzeżanach (Galicja Wschodnia) w rodzinie urzędniczej. Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych. Bliski współpracownik Józefa Piłsudskiego. Od 1912 r. członek Związku Strzeleckiego. Podczas I wojny swiatowej walczy na froncie w szeregach I Brygady Legionów. Od lipca 1917 r. Komendant Główny Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1918 r. w Rządzie Ludowym Ignacego Daszyńskiego pełnił funkcję ministra wojny.
W kwietniu 1919 r. dowodził siłami, które wyzwoliły Wilno spod okupacji bolszewickiej. Zimą 1919/1920 r. działał na północnym skrzydle frontu, wspólnie z wojskami łotewskimi opanował Letgalię. W roku 1920 podczas wyprawy kijowskiej dowódca 5 Armii, która wyzwoliła Kijów. W okresie odwrotu dowodził Frontem Południowym. W bitwie warszawskiej pełnił funkję dowódcy 2 Armii, uderzającej znad Wieprza na północ.
W latach 1921-1935 inspektor armii. W maju 1935, po śmierci Józefa Piłsudskiego, mianowany Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych, a 10 listopada 1936 r. - marszałkiem Polski. Stopniowo zwiększał swą rolę polityczną, współpracując z prawicową grupą sanacji, a przeciwstawiając się grupie "zamku", czyli prezydenta Ignacego Mościckiego. W 1937 r. patronował powołaniu przez nią Obozu Zjednoczenia Narodowego.
Autor polskiego planu wojny z Niemcami. Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. pełnił funkcję Naczelnego Wodza. W wyniku agresji sowieckiej w nocy z 17 na 18 września 1939 r. przeszedł, wraz z rządem, do Rumunii, gdzie został internowany. W grudniu 1940 r. uciekł z miejsca odosobnienia i przedostał się na Węgry, skąd w październiku 1941 r. powrócił do kraju, gdzie próbował utworzyć piłsudczykowską organizację pod nazwą Obóz Polski Walczącej. Zmarł w Warszawie i pochowany został pod konspiracyjnym nazwiskiem Adama Zawiszy.
