![[Żródła do historii Polski XIX-XX w.]](../../pict_/ibidem_z.gif)
Urodził się 27 lutego 1870 r. w Pilicy; syn Antoniego, podpułkownika rosyjskiego - Polaka. Absolwent Korpusu Kadetów w Niżnym Nowgorodzie (1887) i Konstantynowskiej Oficerskiej Szkoły Piechoty w Petersburgu (1889). W armii rosyjskiej brał udział, dowodząc kompanią i batalionem, w tłumieniu powstania "bokserów" w Chinach i w wojnie rosyjsko-japońskiej.
Podczas I wojny światowej ranny i kontuzjowany, osiągnął stopień gen. mjr (generała brygady) i był w 1917 r. dowódcą 133 DP. Po wybuchu rewolucji lutowej, jako prezes "Komisji Wojskowej dla Formowania Oddziałów Polskich" przy rosyjskim Sztabie Generalnym. Po sukcesie puczu bolszewickiego przeniósł się na Ukrainę, a 7 kwietnia 1918 r. mianowany naczelnym dowódcą wojsk polskich na Ukrainie (II i III Korpus Polski) przez Radę Regencyjną. 11 maja 1918 r. w bitwie pod Kaniowem znalazł się w rękach wojsk niemieckich, które go internowały; jednak rychło udało mu się uciec do Warszawy i w listopadzie 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. Początkowo sprawowoał funkcję dowódcy Okręgu Generalnego Łódź, a od 25 lipca 1919 r. generalnego inspektor piechoty. Następnie na froncie, dowódca dywizji (3 i 17 DP), dowódca grupy operayjnej, zastępca dowódcy armii. Jednocześnie, od września 1919 r. do marca 1921 r. przewodniczący Oficerskiego Trybunału Orzekającego.
Od 10 lutego 1921 r. objął stanowisko dowódcy Okręgu Korpusu w Krakowie; w tym charakterze brał udział - wraz z m. in. gen. Stanisławem Szeptyckim - w uroczystościach związanych z obejmowaniem przyznanej Polsce części Górnego Śląska (czerwiec-lipiec 1922 r.). Od 5 września 1922 r. do lutego 1924 r. był szefem Administracji Armii. od 28 maja do 11 czerwca 1923 r. był w rządzie Wincentego Witosa - przed objęciem teki przez gen. Stanisława Szeptyckiego - krótkotrwałym kierownikiem Ministerstwa Spraw Wojskowych. Następnie pełnił funkcję inspektora szkół wojskowych. W latach 1924-1925 był też wiceprzewodniczącym Związku Harcerstwa Polskiego. W 1924 r. przebywał na kursie informacyjnym dla generałów we Francji.
Po zamachu majowym, w którym udziału nie brał, 23 lipca 1926 r. mianowany inspektorem armii (od 14 października z siedzibą w Warszawie). W stan spoczynku przeszedł 4 października 1935 w stopniu generała dywizji ze starszeństwem od 1 lipca 1919 r.
W roku 1935 wybrany senatorem z Warszawy z listy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem; był w Senacie m. in. przewodniczącym Komisji Wojskowej. Od maja 1937 r. prezes Polskiego Czerwonego Krzyża. Przystąpił do Obozu Zjednoczenia Narodowego; od maja 1937 r. kierował jego okręgiem warszawskim i jako jego przedstawiciel kandydował do Senatu w 1938 r. mandatu w wyborach nie uzyskał, lecz znalazł się w grupie senatorów mianowanych przez prezydenta Henryka Mościckiego.
Przed wybuchem II wojny światowej wyjechał do Stanach Zjednoczonych w sprawie zakupu sprzętu sanitarnego dla armii. Przebywał potem we Francji i Wielkiej Brytanii, pełniąc nadal funkcję prezesa Polskiego Czerwonego Krzyża.
W 1947 r. powrócił do Polski; osiadł w Warszawie. Przejawiał jeszcze pewną aktywność społeczną, należąc w 1949 r. do grona organizatorów IV Konkursu Chopinowskiego. Zmarł, po krótkiej chorobie, 10 lutego 1956 r. w Warszawie.
