![[Żródła do historii Polski XIX-XX w.]](../../pict_/ibidem_z.gif)
Karierę rozpoczął jako pracownik ambasady francuskiej w Konstantynopolu. Po piętnastoletnim pobycie w Rzymie w 1913 r. został zastępcą dyrektora w MSZ. W 1918-1920 r. był szefem poddyrekcji Europa, podczas Konferencji pokojowej członek podkomisji terytorialnych, m. i. polskiej i czeskiej; brał udział w ustaleniu granicy polsko-czeskiej na Śląsku Cieszyńskim oraz polsko-niemieckiej na Śląsku Górnym. Członek delegacji francuskiej na konferencje w Boulogne i Spa (1920). Po ustąpieniu Filipa Berthelota, w latach 1923-1925 dyrektor Departamentu Politycznego. Od 1926 do 1935 r. ambasador w Polsce, następnie, w latach 1935-1937 - w Belgii.
Według opinii Stanisława Zabiełły:
Był typowym dyplomatą starej, dziewiętnastowiecznej szkoły, która w latach międzywojennych odchodziła już całkowicie w przeszłość. Cechowały go więc nienaganne maniery i ogłada towarzyska, wysoki poziom kultury i erudycji humanistycznej, zwłaszcza historycznej, układność, skłonność do kompromisu i zacierania ostrych kantów, wielkie doświadczenie i rutyna dyplomatyczna, ale i zdecydowana przewaga formy nad treścią [...] Nie brakło mu zdolności, ale był dość płytki, nie miał polotu i nie odznaczał się koniecznym na tym poziomie nerwem politycznym.
Opublikował:
La Pologne de Pilsudski (tłum. pol. pt. Polska lat 1926-1935. Wspomnienia ambasadora francuskiego 1966)
