Przypisy - biografie

Konarzewski Daniel

oficer zawodowy, generał dywizji
(1871-1935)

Urodzony 21 sierpnia 1871 r. w Petersburgu, w rodzinie generała rosyjskiego-Polaka, pochodzącego z Grodzieńszczyzny. W 1888 r. ukończył Korpus Kadetów w Petersburgu, a w 1890 r. - Pawłowską Szkołę Wojskową. Następnie służył w Izmaiłowskim Pułku Lejbgwardii. Uczestnik wojny rosyjsko-japońskiej (1904-1905), podczas której pełnił służbę w sztabie głównodowodzącego gen. A. Kuropatkina. Równolegle studiował archeologię i prawo na uniwersytecie petersburskim. W 1907 r. zwolniony do rezerwy w stopniu podpułkownika na własną prośbę, zajął się gospodarowaniem we własnych majątkach ziemskich. W lipcu 1914 r. powołany do służby czynnej i mianowany dowódcą 363 pp rez., którym dowodził do czerwca 1916 r.; następnie był dowódcą: ochrony linii kolejowych Frontu Północnego, 89 BP (od lutego 1917 r.), 11 Brygady Inżynieryjno-Roboczej (od czerwca t.r.).

10 listopada 1917 r. zgłosił się do służby w I Korpusie Polskim w Rosji, gdzie dowodził najpierw Legią Oficerską, a potem brygadą piechoty. Po rozbrojeniu Korpusu przez Niemców przybył do kraju. 12 stycznia 1919 r. objął dowództwo 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich (później 55 pp). Od 14 marca 1919 r. dowodził Grupą Wielkopolską w walkach z Ukraińcami o Lwów i Stryj. Następnie dowodził 1 Dywizją Strzelców Wielkopolskich (późniejszą 14 DP). 17 września 1919 r. pod Bobrujskiem dowodzone przez niego wojska rozbiły bolszewików, biorąc 1 500 jeńców, zdobywając 4 działa, 22 karabiny maszynowe. W sierpniu 1920 r. dywizja gen. Konarzewskiego rozbiła całkowicie kilka pułków sowieckich, zdobywając 7 dział, 70 karabinów maszynowych, amunicję i biorąc do niewoli ok. 1000 Rosjan. Od 24 kwietnia 1921 r. był zastępcą Naczelnego Dowódcy Wojsk Litwy Środkowej, potem ich dowódcą, a następnie - od 1 grudnia 1921 r. - dowódcą Grupy Operacyjnej "Bieniakonie".

Następnie, od 10 czerwca 1922 r. do 22 listopada 1922 był dowódcą Okręgu Korpusu III Grodno, a od 10 września 1923 - Okręgu Korpusu I Warszawa. 14 grudnia 1925 r. mianowany szefem Administracji Armii i I wiceministrem spraw wojskowych. Od 2 czerwca 1931 r. inspektor armii z siedzibą w Warszawie.

Zweryfikowany w stopniu gen. bryg. ze starszeństwem 1 czerwca 1919 r., awansowana do stopnia gen. dyw. 1 lipca 1923 r.

Zmarł w Warszawie 3 kwietnia 1935 r.

Zweryfikowany

W latach 1925-1931 I wiceminister spraw wojskowych, w latach 1931-1935 inspektor armii.