![[Żródła do historii Polski XIX-XX w.]](../../pict_/ibidem_z.gif)
Urodzony 18 czerwca 1884 r.W latach 1919-1940 deputowany do parlamentu, kilkakrotnie minister różnych resortów (m.in.: kolonii - 1924-1925, robót publicznych - 1930-1932, wojny - 1936-1937). Trzykrotnie premier rządu - w r. 1933, 1934 i od kwietnia 1938 do marca 1940.
Eduard Daladier w imieniu Francji podpisał układ w Monachium w 1938 r. Po ustąpieniu ze stanowiska premiera kolejno minister obrony i minister spraw zagranicznych (do 5 czerca 1940 r.). Uwięziony przez władze Vichy, sądzony w procesie winnych klęski w 1940 r. przed trybunałem w Riom. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do strefy nieokupowanej (listopad 1942 r.) w 1943 r. wywieziony do Niemiec.
W 1946 r. deputowany do Zgromadzenia Konstytucyjnego IV Republiki. W latach 1946-1958 - do Zgromadzenia Narodowego. W latach 1947-1954 przewodniczący Ugrupowania lewicy Republikańskiej, 1957-1958 przewodniczący Partii Radykalnej. W latach 1952-1954 przeciwnik utworzenia Europejskiej Wspólnoty Obronnej; występował przeciwko układom paryskim. Przeciwnik de Gaulle'a, protestował przeciwko ograniczeniu roli parlamentu w Konstytucji V Republiki.
