[Żródła do historii Polski XIX-XX w.]


Przypisy - biografie


Beck Józef

oficer zawodowy, dyplomata, minister spraw zagranicznych
(1894-1944)

Przed I wojną światową student Akademii Eksportowej w Wiedniu. Od 1914 r. służył w Legionach Polskich jako oficer artylerii, odznaczony w 1916 r. Virtuti Militari. Następnie do listopada 1918 r., w misji wywiadowczej Polskiej Organizacji Wojskowej na Ukrainie. Brał udział w wojnie polsko-sowieckiej.

W latach 1922-1923 attaché wojskowy w Paryżu i Brukseli. W 1925 r. ukończył Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie. Od 1926 do 1930 r. szef Gabinetu Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1930 r. przez kilka miesięcy wiceprezes Rady Ministrów w rządzie premiera Józefa Piłsudskiego. Bliski współpracownik Marszałka i realizator jego linii politycznej jako (od grudnia 1930 r.) wiceminnister, a następnie (od 2 listopada 1932 r.) minister spraw zagranicznych. Jako szef polskiej dyplomacji był twórcą polityki równego dystansu wobec Berlina i Moskwy. 18 września 1939 r. internowany w Rumunii; 30 września 1939 r. zwolniony ze stanowiska ministra. Zmarł w Rumunii 5 czerwca 1944 r.